Maarssen – Een week voordat Rob Buikema bij Paralax startte, geschiedde een drama. Oprichter, directeur en aandeelhouder, Samuel Meyering, overleed plots aan een hartstilstand in het koetshuis achter het bedrijfspand. Buikema moest als opvolger dus meteen aan de bak. Maar daar kwam hij ook voor. ‘Ik zocht vrijheid. Ik wilde ondernemen. Ik zag de corporate wereld niet meer zitten’, zegt de voormalige verkoopdirecteur van Xerox Nederland. Investeerder Willem van Kooten vertelt dat een headhunter Buikema had opgespoord als opvolger voor Meyering.

Hoe bent u zelf in het verleden geldschieter geworden?
Van Kooten: ‘Met het geld dat hij voor zijn concept Rolykit (opbergsysteem) kreeg, was Samuel Paralax gestart. Maar hij verdiende aanvankelijk te weinig. Daarom strikte hij mij. Ik geloofde in computers. En de introverte bèta, die Samuel was, intrigeerde mij. Hij was een typische telg uit de lichting met Rem Koolhaas, Wim T. Schippers en Gied Jaspars. Hij bulkte van ideeën en deed alles zelf.’  Buikema: ‘Die pioniersgeest van Paralax trok mij ook meteen aan. Anders dan anderen in de branche, doet dit bedrijf alles zelf: de personeelsplanning software maken, verkopen en testen. Toch had ik ook serieuze twijfels. Qua organisatie was het hier een uit de hand gelopen hobby.’

Wat mankeerde er precies aan?
Van Kooten: ‘Samuel was meer een Willie Wortel dan een manager.’
Buikema: ‘In het personeelsbeleid zat geen lijn en er waren problemen met accountants. De hardware was verouderd en de backup ging via op Marktplaats aangeschafte servers die in een hokje zonder airco stonden. Dat kan natuurlijk niet. Zeker niet, als je bedrijfskritische software levert aan een groot beveiligingsbedrijf, uitzender, ziekenhuis of pretpark.’

Er was vast ook iets positief, anders had u nooit zelf een belang van 10% genomen…
Buikema: ‘Jazeker. De kasstroom deugde. Maar we moesten fors, zo’n 1,4 miljoen, herinvesteren voor een gezonde toekomst. En ik wilde dat het bedrijf groeide met een factor drie. Niet alleen in Nederland maar ook in vijf andere landen. Al die investeringen kosten een aandeelhouder dividend. Maar Willem was bereid tot investeren. Hij is een  langetermijnman.’
Van Kooten: ‘Dat is mijn lot. Ik investeer alleen in dingen waarvan ik kippenvel krijg, omdat een hele toekomst openligt. Maar alles wat nieuw is, duurt drie keer zo lang en is zes keer zo duur.’

In hoeverre bemoeit u zich met Paralax?
Van Kooten: ‘Zo min mogelijk met de dagelijkse operatie. Maar ik probeer wel in mijn rol van kritische koopman te blijven. Toen hij voorstelde om te verhuizen naar het huidige prachtige pand, zei ik: is dat nu wel echt nodig?’ Buikema: ‘Ik had valide argumenten. We zijn inmiddels fors gegroeid. Van Kooten: ‘Natuurlijk ging ik mee, want de argumenten deugden. Ik heb veel vertrouwen in de capaciteiten van deze jongeman. Eerlijk gezegd had ik mij geen raad geweten, als hij er niet was geweest, toen Samuel wegviel. Hij heeft mij ook geholpen, bij problemen met het management van mijn Portugese golfressort Castro Marim.’

Hoe bevalt het om directeur van een deels ‘eigen’ onderneming te zijn?
Buikema: ‘Veel beter. Dit voelt als mijn eigen bedrijf. Als ik een slecht functionerende kracht aanneem, merk ik dat in mijn eigen portemonnee. En als een lamp kapot is, draai ik hem nu zelf in.’